Nou, dat showen van je leeftijd gaat vanzelf. Daar hoef je echt niet opzettelijk mee te koop te lopen. Zie je op een kilometer afstand.
Toen ik van de kunstacademie kwam realiseerde ik me ineens dat het serious business ging worden. Nooit over nagedacht. Lekker naïef natuurlijk. Er moest geld verdiend worden. Brood op de plank. Daar was ik vanaf dat moment ineens zelf verantwoordelijk voor.
Kloink! Moest ik nu ineens echt gaan werken? Altijd werken? Elke dag van de rest van m’n leven? Dat kwam wel even keihard binnen. Gelukkig had ik een goeie baas, die me aannam om op 1 juli te beginnen, maar aan wie ik moest vertellen dat m’n vriend en ik vanaf 1 augustus een vakantie van vier weken hadden gepland. Geen enkel probleem. Er kwam zelfs eind augustus een salaris binnen. Ik ben nog even gaan vragen of dat geen vergissing was. Bleek normaal te zijn. Ze betaalden je ook als je vakantie had.
Na een jaartje of wat ben je wel gewend aan altijd moeten werken. Je wordt een dagje ouder en rolt mee in het keurslijf dat het werkende leven nu eenmaal met zich meebrengt. Om me heen werkten ook oudere mensen. Die hoorde ik dan weleens met elkaar kletsen. Ik vroeg me wel dingen af als ik ze zo bezig hoorde. Bijvoorbeeld hoezo die ouwe mensen altijd van alles op weten te lepelen over de gekste ziektes.
Nou, daar kom je dus vanzelf achter als je ouder wordt. Op een gegeven moment heb je een leeftijd bereikt waarop je zo ongeveer je halve vriendenkring (als het niet meer is) regelmatig belt om te vragen hoe het is, bloemetjes, kaartjes en appjes stuurt om sterkte te wensen en te laten merken dat je meeleeft. En de dagen waarop ze uitslagen van onderzoeken krijgen of geopereerd worden zet je in je agenda. Tussendoor zit je te googelen naar de meest vreemde aandoeningen om te kijken wat het is en wat eraan te doen is.
En dan pas begrijp je met terugwerkende kracht hoe het kwam dat die oudere collega’s over zo ongeveer elke ziekte mee konden praten.
En dan pas ben je blij dat je, mede dankzij je werk, ook mensen kent die een stuk jonger zijn dan jij. Waarbij niet elke date begint met het doornemen van medische zaken.
Met andere woorden, de tip van de dag: zorg dat je ook jonge vrienden hebt. Best fijn om zo nu en dan even een lekker zorgeloos gesprek te kunnen voeren.
Ik wens je een mooie week, met zoveel mogelijk zorgeloze uurtjes.
