Deze week in BZV:

verplicht in een bed slapen met iemand die je nauwelijks kent. Met een cameraploeg erbij.

 

 

Rachel: ‘Wat mij betreft hadden die lakens wel wat hoger opgetrokken mogen worden, en die badjassen iets nauwkeuriger over elkaar geslagen…’

 

Boer Marnix

De hotelkamer in Erfurt ligt vol juten decoratiemateriaal van de Xenos. Marnix vindt de jacuzzi ‘vette shit man’ en verzucht dat het net als in de film is. In films hebben champagneflessen alleen geen schroefdoppen, en valt de held zich niet bijkans een schedelbasisfractuur als hij in het bubbelbad springt. Marnix heeft al een paar minuten niets bots gezegd, dus hij gooit er nog wat platte opmerkingen tegenaan over dat hij altijd in het midden van het bed slaapt, ook als hij niet alleen in bed ligt, en dat dit weekend met Janneke ‘erop of eronder is’. Janneke probeert het uit alle macht in ieder geval gezellig – en liever nog een beetje romantisch – te maken. Ze gaan picknicken op een iets te klein kleedje op een betonnen oevertje van het soort waar normaalgesproken junks zitten. Marnix zit vaag te orakelen – dit keer over tegen de stroom in pootjebaden. Waarom Janneke nog zin heeft om onder de brug met hem te zoenen, in plaats van hem iets te lang met z’n hoofd onder water te duwen, is mij een raadsel. Ze gaat maar eens een poosje de andere kant uit kijken in de hoop dat Marnix misschien toch nog vlinders voelt ineens. Helaas blijkt hij van mening dat ze het nog wel een tijdje ‘door kunnen laten etteren, maar dat hij waarschijnlijk de lat te hoog heeft liggen’. En bedankt.

 

Boer Wim

Wim zit weer te zeuren over de reislustigheid van Marit. Als ze vraagt hoe Wim de toekomst voor zich ziet likt hij eerst als een onverschrokken piraat zijn mes af, voordat hij opbiecht dat hij wel wil dat ze bij hem blijft. Ook de volgende ochtend tijdens het verplichte ontbijt op bed likt Wim aan het bestek. Zijn badjas valt gevaarlijk ver open maar gelukkig staat het dienblaadje over hem heen. Marit lacht zich een cappuccino-snor. Dan gaan ze iets actiefs doen, want dat wil Marit zo graag, en dat is goed voor Wim. En wat blijkt? Boer Wim vindt suppen hartstikke leuk, maar heeft gewoon af en toe een zetje nodig (ook letterlijk, want bij BZV moet iedereen elkaar altijd in het water gooien en/of nat spetteren). Tijdens de wandeling die ze vervolgens maken, wordt de verhaallijn van ‘actieve Marit/saaie Wim’ nog wat verder uitgemolken. Wim zet z’n beste beentje voor, maar als hij vervolgens óók nog naar vage kunst moet kijken, zie je z’n ogen een beetje glazig worden. Desondanks zijn ze ‘superpositief’ dat het met hun tweeën helemaal goed gaat komen.

 

Boerin Michelle

Michelle mag dan wel ziek zijn, maar dat wil niet zeggen dat ze Maarten niet heel Athene door kan commanderen. Best bijzonder dat ze zo intens ongezellig durft te zijn in dit prille stadium, maar het lijkt Maarten niet te deren. Hij gaat gewoon bier drinken, terwijl Michelle zich een breuk shopt. Tijdens hun wandeling door de stad maakt Maarten een beetje lijzig wat foto’s van de Acropolis en de Poort van Hadrianus.

Michelle boeit het geen donder; die wil alleen joekels van maanstenen kopen want, gniffelt ze als een enge heks, die zijn goed voor de vruchtbaarheid. ‘Rennen, Maarten! Nu!’ roep ik naar het tv-scherm, maar het is te laat: Maarten is met z’n blauwe ogen wijd open in de val gelopen. Het voelt alsof hij droomt, zegt hij. Michelle is ook verliefd, zegt ze, maar tijdens het romantische dinertje kijkt ze steeds weg terwijl hij allemaal heel lieve dingen tegen haar zegt. Ze beslissen heel formeel dat ze nu een stel zijn, en als hij dat wil bezegelen met een kus over de tafel heen, is ze net aan het wegkijken, waardoor hij bijna mis kust.

 

Boer Jaap

Jaap en Marian moeten romantisch dineren in een prieeltje. Vooral Jaap vindt het allemaal maar onwennig. Marian schiet per ongeluk even in de moederrol als ze voor het proosten zegt dat hij haar wel even moet aankijken a.u.b. De volgende ochtend zitten de geliefden met de lakens tot onder hun oksels in bed heel luid in hun koffiekopjes te roeren. Marian zegt nadrukkelijk dat ze de hele nacht heerlijk heeft geslapen. Als ze elkaar aardbeien gaan voeren, verschuiven de lakens. Ik kijk maar even de andere kant op, want ik wil aardbeien niet voor de rest van mijn leven associëren met de rechtertepel van Jaap.

Na het vistochtje zoekt Jaap een mooie steen voor Marian om mee naar huis te nemen, en uiteraard heeft moeder-de-vrouw daar een heel handig zakje voor bij zich. Als een verstokt ANWB-echtpaar zitten ze daarna op een bankje het lokale banket af te zeiken: ‘Het smaakt toch anders, vind je niet?’ zegt Marian zunig. Tijdens een diner waarbij veel naar buiten wordt gekeken, onderstreept Jaap het gevaar van overhaaste beslissingen want ‘Het is allemaal wel idyllisch hier, maar we moeten wel een beetje nuchter blijven’. En dus gaan ze plastic Vikinghelmen passen, en een ‘his & hers’ Noorse trui kopen. Uitkijkend over het fjord gaat Jaap nog een paar keer flink op de rem staan door te zeggen dat hij het allemaal wel snel vindt gaan, om vervolgens het gaspedaal weer in te stampen met ‘Maar ik heb geen twijfels hoor’. Marian snapt er geen zak meer van.

 

Boerin Steffi

Steffi en Roel zijn er uit, en ze hebben de cameraploeg overduidelijk niks meer te vertellen. De conversatie van deze aflevering is dus min of meer hetzelfde als vorige week:

Roel: ‘Uiteindelijk komt het altijd goed.’

Steffi: ‘Wat een circus.’

Roel: ‘Ik voel me heel fijn bij jou.’

Steffi: ‘Dat is andersom ook zo.’

Dan gaan ze maar een eindje kanoën – uiteraard worden ze allebei zeiknat, want dat moet bij BZV. Later, als ze ergens op een kade zitten, proberen ze er nog een wezenlijk gesprek uit te persen voor de camera. Steffi moet doen alsof er een probleem is dat hun liefde in de weg kan staan: ze kan niet verder dan vijf kilometer weg uit Boekel omdat ze tachtig paarden heeft. Maar voordat we ons goed en wel hebben kunnen afvragen waarom ze zo moeilijk doen, omdat Roel dan toch gewoon bij haar komt wonen, heeft Roel al gezegd ‘O, nou dan kom ik wel in Boekel wonen want ik ben niet aan m’n dinges gebonden’. Wat hij bedoelt met ‘dinges’ is niet helemaal duidelijk, maar verder is het probleem mooi opgelost.

De volgende ochtend moeten Steffi en Roel zich weer een cameraploeg in de hotelkamer laten welgevallen, maar Steffi gooit het er gewoon op dat ze het eerste uur meestal niet op haar best is, dus ze zegt niks en wacht tot ze weggaan. Helaas heeft de cameraploeg nog niet genoeg materiaal, dus moeten Steffi en Roel decoratief in het gras gaan liggen en met elkaar stoeien. Heel goed lukt dat niet, want Steffi heeft genoeg van dat geïnterview de hele tijd. Ze steekt een strootje tussen haar tanden en mummelt iets over dat Roel wel een makkelijker geval had uit kunnen kiezen, maar dat ze er wel blij mee is. Dan haalt ze haar schouders nog een keer op, mept een vlieg dood, en peutert wat opgedroogde gel uit Roels haar. Fotogenieker wordt het niet vandaag.

 

 

foto’s ‘Boer zoekt vrouw’: Linelle Deunk

 

Door: Rachel Lancashire

Rachel Lancashire is redactiemanager en tekstschrijver. Ze woont met een heel lange Engelsman, een zoon, een dochter en de gezusters cavia (en ’s zomers vaak met een heleboel fruitvliegjes) in een iets te klein huis in een middelgrote binnenstad.

Afbeelding van Rachel Lancashire