Mannengesprekken/

vrouwengesprekken

 

De meeste mannen kunnen maar weinig geduld opbrengen voor de verhalen van hun vrouw. En dat komt misschien wel hierdoor…

 

Dat veel mannen maar weinig geduld op kunnen brengen voor de verhalen van vrouwen, komt misschien wel omdat ze zelf zo weinig woorden nodig hebben. Neem bijvoorbeeld mijn geliefde, die nauw samenwerkt met een collega die met vrouw en kinderen in Lelystad woont. Op een dag zegt de collega tegen mijn man: ’Ik woon niet meer in Lelystad.’ ‘Dat is ellendig!’, zegt mijn man vol begrip. Einde conversatie, we zijn hier getuige van een goed gesprek. Maar wat er nu eigenlijk gezegd is? Dat de collega zijn gezin verlaten heeft. Wow! Een paar maanden later vertelt de collega: ‘Ik woon weer in Lelystad.’ ‘Dat is fijn!’, zegt mijn geliefde. Wéér een goed gesprek gehad. Hoeveel woorden zouden mijn vriendinnen en ik nodig gehad hebben in zo’n situatie?

 

Laat ik bij mezelf blijven. Toen aan een eerdere relatie die lang geduurd had een einde kwam, heb ik daar een tijdlang dagelijks over gepraat met mijn vriendinnen. Tientallen keren heb ik mijn verhaal verteld. Totdat ik mezelf niet meer kon hòren! Het oeverloze praten hielp me over mijn verdriet heen, dat wel. Maar het blijft bizar dat mannen om elkaar te troosten of te steunen aan veel minder tekst genoeg hebben. En waar ik mannen om benijd, is de manier waarop ze ruzies bijleggen. Mijn twee broers hebben een keer een conflict gehad dat ertoe leidde dat ze zeker een jaar niets meer met elkaar te maken wilden hebben. Toen vierde de één zijn verjaardag, een kroonjaar, met een groot feest en eigenlijk vond hij dat zijn broer daarbij hoorde te zijn. Die werd uitgenodigd en kwam.

 

Ik heb met eigen ogen gezien wat er gebeurde toen de twee mannen na elkaar een jaar niet gezien te hebben, weer tegenover elkaar stonden. De één gaf de ander een duw, de ander de één een stomp, ze sloegen wat op elkaars schouder en gingen toen een biertje drinken. En er werd geen woord bij gesproken! Wat een verschil met het eindeloos uitpraten waaraan redelijk wat vrouwen een intense behoefte voelen. Maar gelukkig, daar horen jij en ik natuurlijk niet bij!

 

Door: Sophie Lunet