Mag ik even voorstellen? Dit is Yael van der Wouden. Yael is 36 en werd geboren in Israël, woonde de eerste 10 jaar van haar leven in een buitenwijk van Tel Aviv, het thuisland van haar moeder. Toen ze 10 was verhuisde ze met haar zusjes en ouders naar Nederland, naar Hoogeveen, waar de ouders van haar vader woonden. Waar ze had verwacht in een wereld vol luxe en rijkdom terecht te komen – in Israël zag ze op televisie The Fresh Prince of Bel-Air en stelde ze zich voor dat haar leven zo zou kunnen worden – bleek de realiteit heel anders. Daar in dat afgelegen wijkje bij Hoogeveen, voelde ze zich geïsoleerd en verveeld. Zo verveeld dat ze uit pure wanhoop ging lezen. Want boeken waren er daar in overvloed en noden troost; ze gaven haar de kans om te ontsnappen aan de werkelijkheid.
Op school ging het haar niet voor de wind. Ze kende de ongeschreven regels niet, deed alles verkeerd en veranderde daardoor van een luid naar een stil en teruggetrokken kind, dat er alles aan deed om maar zo min mogelijk op te vallen. Ze spijbelde veel, niet om spannende dingen te doen, maar om in een parkje met een boek te kunnen zitten. Op een dag begon ze ook te schrijven. In haar verhalen maakte ze van zichzelf de heldin die de pestkoppen uit haar klas met magische krachten kon verslaan.
Vanaf haar twaalfde wist ze zeker dat ze later schrijver wilde worden en van dat idee is ze sindsdien nooit meer af gestapt. Want over schrijven was ze nooit onzeker en floreerde ze in de wereld die ze zelf kon creëren. Ter voorbereiding ging ze na de middelbare school in Utrecht studeren. Het werd een studie Engels. Die maakte dat ze zich eindelijk gelukkig voelde. Ze leerde mensen kennen die haar voor de verandering eens niet raar vonden, woonde op de IBB, maakte vrienden voor het leven en was iedere dag blij om er te zijn. Na haar propedeuse Engels volgde ze een college bij Literatuur Wetenschappen en al na één college was ze verkocht: teksten analyseren en vergelijken, dat is wat ze wilde doen. Ze rondde haar bachelor af, deed een research master en ging lesgeven. Dat lesgeven wisselde ze af met schrijven.
Verschillende romans zagen het licht. Pas toen ‘De Bewaring’ een feit was, was ze tevreden met het resultaat. Hiermee durfde ze naar buiten te treden en dat was meteen een ongeëvenaard succes:
• Toen ze haar debuutroman naar haar agent in Amerika stuurde bleek men zo enthousiast dat er internationaal werd gevochten om het boek te mogen uitgeven.
• Het werd naar vijftig uitgeverijen gestuurd, waarna er een veiling kwam in Amerika, Engeland en Duitsland waarbij uitgeverijen op het boek konden bieden.
• Inmiddels zijn de rechten van het boek aan vijftien landen verkocht.
• In de NRC kreeg ‘De Bewaring’ vier ballen.
• Als kers op de taart won ze nu ook nog eens de prestigieuze Britse Women’s Prize for Fiction. Deze onderscheiding wordt ieder jaar toegekend aan een boek dat in het Engels is geschreven en in het Verenigd Koninkrijk wordt uitgegeven. De prijs, voorheen bekend onder de naam Orange Prize, werd dit jaar voor de dertigste keer uitgereikt.
• De jury noemde het boek een “klassieker in wording, een verhaal dat generaties lang geliefd en gewaardeerd zal worden”.
Het verhaal speelt zich af in het naoorlogse Overijssel. Daar woont Isabel alleen in het huis van haar overleden moeder, waar alles rustig voortkabbelt. Totdat haar broer Louis plotseling met zijn nieuwe vriendin Eva voor de deur staat om bij haar de zomer door te brengen. En dan? Lees zelf maar want dit soort parels komen niet vaak voorbij en mogen niet ontbreken in je boekenkast.
