Water is de nieuwe wijn, als je het de watersommeliers vraagt. Een water-watte? Inderdaad, na natuurwijn is kwalitatief goed water de nieuwste hype.
 
Ik ben een kleine watersnob. Een kleine, zeg ik bewust, want ik heb een lichte voorkeur voor kraanwater buiten de Randstad. In mijn hoofd smaakt het water daar net wat schoner, frisser en dus beter. De eerste keer dat ik een glas water uit de kraan tapte in onze hoofdstad proefde het net een beetje meer chemisch dan ik gewend was. Ik vermoed nog steeds dat dit vooral tussen mijn oren zat, dan dat het op waarheid berustte. Al is het niet helemaal uit de lucht gegrepen, want elk waterwingebied heeft een eigen minerale samenstelling en sóms wordt er chloor toegevoegd.
 
Water is water, toch? Nou, niet helemaal. In de grote steden begint de watersommelier aan een opmars. Dronk iedereen eerst nog vol overgave ongefilterde natuurwijn, nu volstaat een glaasje water op tafel blijkbaar al. Een prima alternatief, zou je denken. Het enige verschil is wel dat je voor zo’n glas je portemonnee flink moet trekken. En dan heb ik het niet over het karafje kraanwater dat voor vijf euro op tafel gesmeten wordt. Flessen water van, holymoly, 19 euro zijn geen uitzondering.

Bijbels watertje

Bij een etentje ruk ik het liefst San Pellegrino en Acqua Panna aan. Ja, het smaakt absoluut lekker, maar ik vind vooral de flessen zo gezellig en charmant staan op tafel. In mijn eigen tijd hou ik het trouwens gewoon bij het redelijk betaalbare bruiswater uit het schap. Ik vind mezelf daarom best een bescheiden waterdrinker. Begin niet over wijn, want dat is een heel ander verhaal. Toch zijn er tegenwoordig mensen die beweren dat water de nieuwe wijn is. Dat is toch een heel ander uitgangspunt dan in de bijbel, toen van water juist wijn werd gemaakt. We kunnen dus van een verschuiving spreken die wel heel ver teruggaat.

In een Engels plaatsje genaamd Cheshire krijg je naast het menu en de wijnkaart nu ook een heuse waterkaart voorgeschoteld. Het meest kostbare water dat ze serveren? Een flesje mineraalrijk water uit een Portugees kuuroord. Daar stopt de keuze trouwens niet, want ook gletsjerwater uit IJsland of een Lauratena die de delicate smaak van de krab niet overheerst zijn een optie. Tenminste, dat is wat de watersommelier van het restaurant The Guardian wijsmaakt. En ook in Amerika verschijnt het watermenu steeds vaker op tafel.

Op kamertemperatuur

Hoe verfijnder de minerale samenstelling van een glaasje H2O, hoe steviger het prijskaartje. Het heeft allemaal te maken met het proces dat water doorloopt vanaf het uit de lucht vallen tot het bottelen. Watersommeliers spreken van zacht water als er weinig tot niets aan de samenstelling veranderde in deze tussenliggende tijd van vallen, opslaan en serveren. Hard water is juist het tegenovergestelde, dat neemt allerlei mineralen op uit de omgeving.
 
De smaak van water heeft te maken met de hoeveelheid natrium, calcium en magnesium. Zo zou natrium voor een zoute smaak zorgen, terwijl calcium juist wat zoeter is en magnesium licht bitter. De watersommelier serveert het doorzichtige goud ook het liefst in een wijnglas én op kamertemperatuur. Want, al het andere getuigt van weinig respect en doet de smaak teniet. Ik neem nog maar een slokje uit mijn plastic waterflesje, om al deze wijsheid te absorberen.

Eerste levensbehoefte

De smaak van water hangt af van de plaats waar het vandaan komt. Het is dus maar net waar het besluit uit de lucht te vallen. De grond en het gesteente waar het vervolgens doorheen stroomt geeft het een variatie aan smaken mee. Hoe harder en langer water klotst en dit alles opneemt, des te zwakker de kwaliteit. Maar proef je dit écht of willen we dat vooral geloven? Smaak van water verschilt absoluut, maar het is zo subtiel dat je wel heel geconcentreerd moet proeven om het op te merken.

Ik vraag me af of we echt op het punt zijn gekomen dat we van een eerste levensbehoefte als water nu ook iets exclusiefs gaan maken. En waarom deze verschuiving ineens nodig is? Ik zie mezelf al zitten bij een sterrentent. Heb je jezelf een slag in de rondte gewerkt om daar aan te schuiven en bestel je bij de meest verfijnde gerechten ineens ook bijzonder verfijnd water. Een zoete variant bij vis, een steviger bubbeltje bij vlees en iets met natrium om het romige van het dessert in balans te brengen. En is het dan ook de bedoeling dat we walsen, opsnuiven, het even door de mond slurpen en dan doorslikken? Ik zou vermoedelijk de slappe lach krijgen om de hele situatie, inclusief mezelf.

Er is natuurlijk niets mis met een lekker glas water naast een gerecht, maar of het een serieuze vervanger is voor een goed glas wijn of ander alcoholvrij alternatief? Het zal mij benieuwen. Al heb ik wel gekkere dingen gezien. Proost! Of nee, dat mag natuurlijk niet met water.