Zetje

 

Ligt alles al vast in het leven of niet? Met zo’n onderwerp als dit kan Lisette met gemak een hele avond vullen. Speelde ook mee dat het mooi zomerweer was, het gezelschap fijn en de rosé nogal goed smaakte.

 

Het was een van die zomeravonden waarop je nooit wilt gaan slapen, omdat het licht steeds mooier wordt en de rosé steeds lekkerder en de gesprekken steeds dieper.

 

We hadden vrienden te gast; vriend P. is gitarist in een orkest. Hij vertelde dat alle orkestleden een omscholingsbudget hadden gekregen, want er stonden banen op de tocht en ze mochten dus iets nieuws gaan leren. Hij had gekozen voor compositie. Want dat wilde hij eigenlijk al heel lang, muziek componeren. En nu was hij dat aan het doen en hij vroeg zich af waarom hij het niet veel eerder was gaan doen.

 

We hadden het erover dat je vaak een zetje van buitenaf nodig hebt om een groeisprong te maken. Dat kan een zak geld zijn, maar soms is de aanleiding minder leuk – een ziekte, een verlies, iemand die je in de steek laat waardoor je ineens iets zelf moet doen. En dat blijk je dan eigenlijk best te kunnen.

 

‘Maar na de sprong blijkt alles wel / weer heel eenvoudig kinderspel,’ declameerde mijn man – het was een gevleugeld gezegde geweest, thuis in zijn jeugd. ‘Maar wat ik nou moet leren van die kanker is me nog niet zo duidelijk.’

 

Ik las ooit ergens dat het leven je soms een klap op je flank geeft, alsof je een muilezel bent die van richting moet veranderen

 

‘Denk je dat het zo gaat?’ vroeg vriendin E. ‘Dat je een ziekte krijgt met een bepaald doel? Dan zou je je ook schuldig kunnen voelen – alsof je de ziekte had kunnen voorkomen als je maar beter je best had gedaan. Krijg je ziektes niet gewoon zomaar?’

 

We praatten er voorzichtig over, zoekend naar woorden. Ik las ooit ergens dat het leven je soms een klap op je flank geeft, alsof je een muilezel bent die van richting moet veranderen. Dat vond ik geruststellend en positief – alsof we altijd vanzelf in de juiste richting worden gestuurd. Iets in mij wil dit graag geloven.

 

Maar is het leven eigenlijk wel een ezeldrijver die precies weet waar wij heen moeten en die ons corrigeert als we te lang op hetzelfde pad blijven lopen? Hoe langer je erover nadenkt hoe minder prettig het wordt, dat idee. Want dat zou uiteindelijk ook betekenen dat alles al vastligt en dat je maar het uitgestippelde spoor hebt te volgen, of anders…

 

Het licht werd steeds mooier en de rozen geurden. De zomeravond was lang. We kwamen er niet uit.

 

Door : Lisette Thooft

Lisette Thooft noemt zichzelf ‘lijf- en schrijfcoach’. Ze schrijft al jaren voor vrouwenbladen en spirituele tijdschriften en is auteur van 17 boeken over persoonlijke ontwikkeling. Daarnaast is ze singer-songwriter, in opleiding tot rebalancer, moeder en grootmoeder.
www.lisettethooft.nl

 

witte-balk-met-bol-lisette