Rookvrije ziekenhuis

 

Twee weken na mijn twintigste verjaardag begon het. Hevige en plotse steken in mijn onderbuik. Maar de alarmbellen gingen niet af. Misschien heb ik gewoon iets geks gegeten, word ik deze maand wat eerder ongesteld, of heb ik gewoon zoals wel vaker een opgeblazen gevoel. Het kan van alles zijn. 

 

Nu ligt mijn pijngrens erg hoog. Dus ik liep drie dagen met deze steken rond voordat ik besloot dat ik er toch wat aan moest doen. Dus reed mijn vader mij die dag naar het ziekenhuis. En ja, eenmaal daar aangekomen zag het er niet goed uit. Het was een blindedarmontsteking. Niet zomaar een, nee, zo een van ‘hij is al een poos geleden geknapt’. Dus lag ik drie weken lang in het ziekenhuis. Armen kapot geprikt door al die infusen, 10 kilo lichter, en honderd onderzoeken later, mocht ik slapjes naar huis. 

 

De gedachte alleen al dat diezelfde rokende zuster met haar stinkende vingers zometeen met mijn infuus zit te prutsen.

 

Nu maak je veel mee als je een lange tijd in een ziekenhuisbed ligt. En een van de dingen die mij het meest stoorde? De rokende zusters. Elke dag moest er met mij gelopen worden om mijn spieren weer op kracht te krijgen. Na een week liggen waren die al behoorlijk verslapt. Dus kwam er elke dag om 10 uur ‘s ochtends dezelfde lieve zuster binnen, met wandelstok en al, om met mij een rondje door de hal te lopen. Nu was het hartje zomer, dus liepen we soms al gezellig kletsend naar het balkon om van het zonnetje te genieten. Daar aangekomen mocht ik even uitrusten terwijl zij ongegeneerd een sigaret opstak.

 

Misschien ben ik wel een hypocriet. Ik heb ook vaak genoeg tijdens een stressvolle dag op werk een sigaret opgestoken. En als ik het mag, waarom zij dan niet? Maar toch. In het ziekenhuis? Dat is toch gewoon gek? De gedachte alleen al dat diezelfde rokende zuster met haar stinkende vingers zometeen met mijn infuus zit te prutsen. En ik vertrouw heus wel dat ze haar handen gaat wassen voordat ze dat doet. Maar toch, maar toch, maar toch.

 

En dan heb je van die mensen die op bezoek komen en die buiten in het rokershok op elkaar gepropt staan om hun dagelijkse dosis nicotine naar binnen te blazen. Prima, dat is jouw keus. Maar elke keer dat ik erlangs loop, voelt het raar. Hoeveel mensen liggen er in dit ziekenhuis met long-, mond- of kaakkanker door diezelfde dodelijke stokjes? Moet dat nou zo openbaar? Er is voor alles een tijd en plek. En voor roken is het ziekenhuis er niet een. Vind ik dan. 

 

Nu komt er in Nederland het allereerste rookvrije ziekenhuis. Ja, dat hoor je goed. Vanaf 1 januari is roken in het Medisch Centrum Leeuwarden (MCL) compleet uitgebannen binnen én buiten het gebouw. Het verbod geldt niet alleen voor medewerkers, maar ook voor patiënten en bezoekers. En als een patiënt verslaafd is, kan deze gebruik maken van nicotinekauwgum en nicotinepleisters. Ik vind het fantastisch nieuws. 

 

Het zal niet even makkelijk zijn voor iedereen in het ziekenhuis, maar respectvol vind ik het wel. En daar gaat het uiteindelijk om, toch?

 

 

Door Danique van Leeuwenstijn