Het leven van haar dochter werd op die dag, in het parkje achter hun huis, verwoest

 

‘Vreselijk dat mijn voorgevoel klopte.’

 

 

‘Het begon toen mijn dochter in de puberteit kwam en opeens vol in de belangstelling van mannen kwam te staan. Ze had het zelf eerst nog niet eens in de gaten. Daar was ze met haar dertien jaar nog te kinderlijk voor. Dan draaiden mannen zich voor haar om op straat en was ik de enige die het doorhad. Maar toen ze vijftien was had ze dondersgoed in de gaten hoe mannen naar haar keken. Hun aandacht deed haar goed. Ze beantwoordde hun blikken door terug te kijken en naar hen te lachen. Het was niet de ontwapenende lach die ik van haar kende, maar een pose die me telkens een beetje aan Lady Di deed denken. Wat ook veranderde was haar kledingsmaak. Die werd steeds uitdagender.

 

Als ik erbij was zei ik er wat van. Maar daar was ze niet van gediend. ‘Ben je soms jaloers?’ zei ze dan, om maar zo snel mogelijk een einde aan het gesprek te maken. Maar ik maakte me zorgen omdat ik zag wat ze aan het doen was. Ze gaf de verkeerde signalen af en speelde met mannen die de leeftijd van haar vader hadden. Ik maakte me oprecht zorgen dat dit gedrag haar op een dag duur zou komen te staan. Maar zij lachte me uit en volgens haar vader overdreef ik een beetje en zou het wel los lopen.

 

Ik was inmiddels zo ver dat ik aan mezelf was gaan twijfelen. Waarschijnlijk liep ik te overdrijven, was ik overbezorgd, er nog niet aan toe om mijn dochter los te laten. En veel andere meisjes van haar leeftijd gebruikten net als zij ook make-up en liepen ook in strakke, niets verhullende kleding.

 

Maar toen kwam dat telefoontje van de politie. Ze was gevonden in het parkje achter ons huis. Gewoon op klaarlichte dag terwijl ze op school had moeten zijn. Ze was er slecht aan toe, maar ze leefde. We moesten zo snel mogelijk naar het ziekenhuis komen. Wat we daar aantroffen was een regelrechte nachtmerrie. Ze was zo toegetakeld dat ze ook voor ons onherkenbaar was. En dat was alleen nog maar haar gezicht. Later bleek dat ze verkracht was. Door meerdere jongens. Ze had ze herkend. Ze zaten in het examenjaar en ze kwam ze wel vaker tegen. Eén van die jongens had haar uitgemaakt voor hoer. ‘Je wil toch zo graag gepakt worden? Nou mooi. Dan krijg je nu eindelijk je zin.’

 

We zijn nu twee jaar verder. Die jongens werden opgepakt en berecht. Maar of dat geholpen heeft bij haar herstel? Ze heeft bijna een maand in het ziekenhuis gelegen. Haar revalidatie duurde meer dan een jaar. De geestelijke schade is blijvend. Ze zal nooit meer de oude worden, nooit meer onbevangen de wereld in kunnen kijken. Volgens haar psycholoog zal het tijd nodig hebben om een gezonde relatie met een man op te bouwen.

 

Haar leven werd op die dag in het parkje achter ons huis verwoest. Omdat ze zo graag ‘gepakt wilde worden’, volgens de jongens die haar dit aandeden.

 

Eén keer zei ze huilend tegen me dat ik gelijk had gehad en dat ze naar me had moeten luisteren. Ik had me veel liever vergist.’

 

Er is veel over te vertellen, over moeders en dochters. Daarom hebben we er een reeks van gemaakt waarin elke week andere moeders en/of dochters aan het woord komen. Allemaal met relaties waar we ons aan kunnen spiegelen, in kunnen verdiepen, over kunnen verbazen, van kunnen genieten en van kunnen leren.

 

Heb jij een moeder-dochterverhaal dat je wilt delen? Dat kan ook anoniem. Als je mailt naar info@franska.nl onder vermelding van ‘moeders en dochters’ nemen wij contact met je op.