Doodles aan de lopende band

 

Maar een puppyfabriek? 

 

 

 

Bijna twee jaar geleden schreven deze vrienden zich in voor een labradoodle-pup. Om de inschrijving definitief te maken moest er eerst honderd euro worden gestort, en mochten ze onverhoopt afzien van een pup op het moment dat ze tot bovenaan de lange wachtlijst waren geklommen – wat minstens een jaar, misschien wel twee zou duren – dan werd die honderd piek niet teruggestort. Al werd dat bedrag uiteraard wel verrekend met de 2.500 euro die voor een pup moet worden neergeteld, mocht die koop wel doorgaan, ooit.

 

Na ongeveer een jaar kregen ze een uitnodiging voor een open dag zodat ze de ‘dames’, zoals de fokteefjes liefkozend worden genoemd, konden komen knuffelen. Er waren zoveel ‘dames’ dat het ze duizelde en daar schrokken ze wel van. Sommige dames permanent inwonend bij de fokker, andere in een gastgezin geplaatst op voorwaarde dat het beestje weer even wordt afgestaan aan de fokker op het moment dat het voor nakomelingen kan zorgen. Zo werd het mogelijk om elf teefjes in 2022 te laten dekken, zo werd hen verteld en dat vonden ze best veel. Telden ze daarbij op dat elk fokteefje als het even meezit vijf keer in haar leven wordt gedekt – het wettelijke maximum – en ze kwamen aan heel veel puppy’s.

 

Onderweg naar huis wisten ze het opeens niet meer. Niet omdat de dames ze teleurgesteld hadden, want die waren to die for. Maar het hele idee van al die dames en al die kraamkamers waar ze langs waren geleid, dat stuitte hen opeens best wel tegen de borst. Toch besloten ze het allemaal maar even op zijn beloop te laten. Ook omdat ze er heimelijk benieuwd naar waren hoe lang het nog wachten was totdat ze bovenaan die wachtlijst stonden – iets waar de fokker ‘absoluut geen informatie’ over had kunnen geven.

 

Maar vorige week was het dan toch zover. Een van de dames had zojuist acht puppy’s geworpen en vanwege de vakanties konden mensen eerder blij worden gemaakt dan verwacht, waardoor deze vrienden verwacht werden om hun teefje op 18 juni te komen ophalen.

 

Ze schreven een mail dat ze er niet aan twijfelden dat de dames goed verzorgd werden, maar dat het niet goed voelde om deze manier van fokken, met vijf nestjes per teefje, te helpen in stand te houden. Het had voor hen toch net iets te veel weg van een puppyfabriek allemaal.

 

De fokker antwoordde dat een teefje heus niet meer gedekt wordt als ze daarvoor niet meer capabel is – ja duh! – en dat deze manier van fokken echt niet uit kan als hobby, aangezien er vrijwel altijd iemand aanwezig moet zijn. Dat dan weer wel gelukkig.

 

 

 

Door: Brigitte Bormans

Brigitte werkte jarenlang als culinair journalist en schreef twee kookboeken. In 2004 werd ze directeur/eigenaar van Erfgoed Logies. Maar zonder schrijven kan ze niet. Gelukkig zag Franska wel iets in haar columns, kwam van het een het ander en mag er nu ook over andere zaken worden geschreven.

Afbeelding van Brigitte Bormans