De mannengriep

man griep

 

Jeetje, vanaf het begin van het nieuwe jaar lig ik in bed. Keelpijn, hoesten en snotverkouden, met de nadruk op snot.

 

 

Ik kan me niet herinneren dat ik mij ooit heb ziekgemeld vanwege een verkoudheid. Maar ik voel me zo beroerd, pijn in de spieren en onderrug, en hoest mijn longen soms uit mijn lijf, niet normaal meer.

 

Aan nieuwjaarsrecepties kan ik niet meedoen, dus die drie zoenen hoeven geen dilemma te zijn. Maar ik kan helaas ook niet werken voor evenementen en op de kinderafdeling van het ziekenhuis waar ik zo nu en dan werk. 

Niemand zit op mijn hoesten en bacillen te wachten. Overleg van tevoren, maar nee, ga vooral thuis uitzieken, is het antwoord dat ik krijg. Met andere woorden: blijf vooral uit de buurt.

 

Het thuisfront mijdt me ook als de pest. Ze lopen met een bocht om mij heen als ik al even naar beneden kom. Niemand die zin heeft om uit de running te raken door een verkoudheid. 

 

Na vijf dagen met koorts op bed loop ik naar de badkamer. Ik schrik van mezelf als ik in de spiegel kijk, dat haar! Ontploft, Einsteins coupe was er niks bij. Waarschijnlijk omdat ik nog onder de indruk ben van dat ontplofte haar, val ik ook nog eens van de trap. 

 

Terwijl ik onder aan de trap zit bij te komen, alsof ik nog niet genoeg pijn had in m’n spieren en rug, belt vriendin Yvonne. Gelukkig heb ik mijn mobiel in de zak van mijn ochtendjas gestopt. Als ze mijn stem hoort is het eerste wat ze zegt: ‘Wat klink jij schor, verkouden?’ ‘Nee,’ antwoord ik, ‘ik heb de mannengriep. Ziek en érg zielig.’

 

 

 

Door: Redactie Franska.nl

Afbeelding van Redactie Franska.nl